Başarıya Değil, Başarısızlığa Dua Eden Siyaset

Siyasette muhalefet olmak başka, memleketin attığı her adıma itiraz etmeyi siyaset zannetmek başkadır.
Bugün Türkiye'nin önünde yeni bir dönem, yeni bir fırsat ve yeni bir kardeşlik imkânı varsa, buna bakıp “Bu ülke kazanmasın da iktidar kazanmasın” anlayışına kapılmak, siyasi rekabetin sınırlarını aşan bir tutumdur.
Muhalefetin görevi, çözüm sürecinin her adımını sorgulamak, eksiklerini göstermek, yanlış gördüğü noktaları eleştirmek elbette hakkıdır. Hatta güçlü bir demokraside bunun yapılması gerekir. Fakat mesele memleketin huzuru, kardeşliği ve geleceği olduğunda, siyasi hesaplarla ülkenin kazanabileceği bir sonuca sırt çevirmek başka bir meseledir.
İnsan ister istemez soruyor:
Bu süreç başarılı olursa bundan kim zarar görecek?
Türkiye kazanacaksa, anaların gözyaşı dinecekse, gençler daha huzurlu bir ülkede yaşayacaksa, kardeşlik duygusu güçlenecekse bundan rahatsızlık duymanın hangi siyasi izahı olabilir?
Muhalefet, iktidarın başarısından korkmamalıdır. Çünkü devletin başarısı bir partinin tapulu malı değildir. Bir hükümetin attığı doğru adım, milletin kazancıdır. Yarın başka bir hükümet gelir, başka bir politika yürütür. Ama kazanılan huzur bütün millete kalır.
Siyaset biraz da bu olgunluğu gösterebilmektir.
Eleştiri başka şeydir, başarısızlık temennisi başka…
Bir sürecin yanlışlarını anlatmak demokratik görevdir. Fakat daha başlamadan “Bu iş olmasın” diye siyasi pozisyon almak, hele ki mesele ülkenin huzuruysa, haset siyasetine dönüşebilir.
Türkiye artık eski Türkiye değildir. Millet, siyasetçiden yalnızca birbirine laf yetiştirmesini değil; büyük meselelerde büyük düşünmesini beklemektedir.
Çözümün adı ne olursa olsun, yöntemini kim önerirse önersin, sonuçta kazanan Türkiye olacaksa, buna destek vermek memleket sevgisinin gereğidir.
İktidarın yaptığı doğruya doğru, yanlışına yanlış demek muhalefetin şerefidir.
Fakat doğruya sırf karşı taraf yaptı diye yanlış demek, siyaseti küçültür.
Bugün ihtiyaç duyduğumuz şey birbirinin başarısına tahammül edemeyen siyaset değil; milletin başarısını kendi siyasi hesabının üzerinde tutabilen devlet aklıdır.
Çünkü memleket meselelerinde;
“Ben kazanayım, o kaybetsin” anlayışı küçüktür.
Asıl büyük siyaset;
“Türkiye kazansın, gerekirse benim siyasi hesabım kaybetsin” diyebilmektir.
Unutulmamalıdır ki tarih, başarısızlık için dua edenleri değil; milletin önüne çıkan fırsatı görüp ülkesinin yanında duranları hatırlar.
Muhalefet de iktidar da aynı geminin içindedir.
Gemi limana sağ salim ulaşırsa millet kazanır.
Geminin batmasını bekleyerek kaptanın başarısızlığından siyasi kazanç umanlar ise, günü geldiğinde milletin vicdanında kendi hesabını vermek zorunda kalır.
Çözümün başarısı bir partinin değil, Türkiye'nin başarısıdır.
Bırakalım siyasetçiler birbirleriyle yarışsın.
Ama bu yarışın sonunda kazanan;
Türk milleti, Türkiye Cumhuriyeti ve kardeşlik olsun.

Ozan Derdivar