DOSTLUK...

Çünkü, şairi ele verir ince ruhu...

Hissedebiliyorsan;
Sesini, bakışını, yarasını senindir...

Herkes bakar birbirine, 
Herkes işitir birbirini,
Ama senin onda işittiğini işitemezler. 
Senin onda gördüğünü göremezler...

Dostluk; 
“iki yürek arasında durmadan çağıldayan ve aynı yöne doğru akan dupduru bir sudur...
O nehir ki yıkar, paklar, durular…”

Dostluk; 
en kıymetli varlığı olan zamanını, seninle paylaşandır...

Dostluk; 
gönlünün en çorak, ıssız, kimsesiz, 
onulmaz denilen kavruk bir çöl vaktinde:
İçinin bahçelerine yeniden baharı getiren, 
bin bir türlü çiçek açmana sebep olan en değerli varlığındır...

Dostluk;
En sevdiğin ondaki kelimelerindir...
Umut gibi.
Vefa gibi.
Bereket gibi.
Zarafet gibi.
Nezaket gibi.
Şakıyan Kuş sesi gibi.

Bir yudum içilesi tatlı bir ömür gibi...

Denizlerin mavisini hayal ettiren aşk gibi...

Su üzerinde yürüten inanç gibi...

Bir papatyanın ay ışığında 
Yıldız gözlüsüne karşı yaptığı parıltılı dans gibi...

Aşk ile Hû...

Şifanur ÖZÇELİK ŞİRİN