İnsan, kendisini yazdığı cümlelerle değil; kimse görmezken yaptığı davranışlarla ele verir.

Bazı insanlara bakıyorum…
Ağzından bal damlıyor.
Öyle güzel konuşuyor ki sanırsınız dünyanın bütün doğruları onun hanesine yazılmış. Ahlaktan söz ediyor, merhametten bahsediyor, dürüstlüğü anlatıyor, vefayı savunuyor, insanlık dersi veriyor.

Bir de anlattığı insanlara bakıyorsunuz…
Sanki karşısındaki herkes kötü, yanlış, nankör, ahlaksız; kendisi ise bütün kötülüklerden azade bir ahlak abidesi…

Sonra bir de hayatına bakıyorsunuz.
Ve insanın ağzından yalnızca şu cümle çıkıyor:
“Allah ıslah etsin.”

Çünkü insanın gerçek karakteri, kendisi hakkında anlattıkları değildir.

İnsanın karakteri, başkalarına nasıl davrandığıdır.
Hele ki gücü eline geçirdiğinde…

Çıkarı ortadan kalktığında…

Kimse ona alkış tutmadığında…

Kendisinden daha başarılı, daha itibarlı, daha sevilen biri karşısına çıktığında…

İşte o zaman insanın gerçek yüzü görünmeye başlar.
Çünkü herkes iyi gününde iyi olabilir.
Asıl mesele, iyi insan olmayı kimse alkışlamazken sürdürebilmektir.

Sosyal medyanın en büyük yanılsılması ise
Bugün insanlara dair en büyük yanılgılarımızdan biri, gördüğümüz görüntüyü gerçek hayat zannetmemiz.

Sosyal medya, insanlara kendilerini yeniden tasarlama imkânı verdi.
Kendini merhametli gösterebilirsin.
Ahlaklı gösterebilirsin.
Vefalı gösterebilirsin.
Hatta hiç olmadığın kadar bilge, olgun ve vicdanlı bile görünebilirsin.

Biraz güzel cümle…
Biraz etkileyici fotoğraf…
Biraz doğru seçilmiş söz…
Biraz da yapay zekânın kusursuz biçimde kurduğu cümleler…

Ve ortaya “mükemmel insan” portresi çıkar.

Oysa hayatın kendisi başka bir şey söylüyorsa, bütün o güzel cümlelerin hiçbir kıymeti kalmaz.
Çünkü yapay zekâ size iyi insanın tarifini verebilir; fakat iyi insan olmayı sizin yerinize yaşayamaz.

Bir insan “merhamet” kelimesini yüz kez yazabilir.
Ama mesele, kendisine hiçbir faydası dokunmayacak bir insana merhamet gösterebilmektir.

“Vefa” üzerine sayfalarca yazabilir.
Ama mesele, işi düştüğünde değil; işi bittiğinde de insanın yanında kalabilmektir.

“Ahlak” diyebilir.
Ama mesele, kimse görmezken ahlaklı davranabilmektir.

İşte insanı ele veren tam olarak burasıdır

"KARAKTER ZAFİYETİ, EN ÇOK GÜÇ ELDEYKEN GÖRÜNÜR"

Karakter zafiyeti, insanın yanlış yapması değildir yalnızca.
Hepimiz hata yapabiliriz.
Asıl karakter zafiyeti, yanlış yaptığını bile bile kendisini haklı çıkaracak bir hikâye yazmaktır.

Kendisindeki kusuru görmeyip sürekli başkasının kusurunu anlatmak…
Kendi hayatındaki yanlışları örtmek için başkasını kötülemek…
Kendisini temize çıkarmak için sürekli mağdur rolüne sığınmak…
Eleştirildiğinde öfkeye kapılmak…
Başkasının başarısını takdir etmek yerine küçümsemek…
İnsanların itibarını kendi itibarını yükseltmek için kullanmak…

Bunların tamamı karakterin verdiği küçük ama önemli işaretlerdir.

Çünkü özgüveni olan insan, başkasını küçülterek büyümeye çalışmaz.

Olgun insan, kendisine rakip gördüğü herkesle savaşmaz.

Ahlak sahibi insan, kendisini anlatmak için başkasının itibarını tüketmez.

Şerefli insan, başkasının onurunu çiğneyerek kendi onurunu yükseltemeyeceğini bilir.

Hayatta bazı insanlar vardır.
İlk tanıştığınızda çok sıcak gelirler.
İlginizi çekerler.
Sizi överler.
Yeteneklerinizi, karakterinizi, duruşunuzu anlatırlar.
Sanki yıllardır sizi tanıyorlardır.
Etrafınızdaki insanlarla yakınlaşırlar.
Güveninizi kazanırlar.
Sonra yavaş yavaş hayatınızın içine yerleşirler.
İşte bazı insanlar tam da böyledir.

Zehirli sarmaşık gibi…

Önce size tutunurlar.
Sonra sizin gücünüzden beslenirler.
Sizin çevrenizle çevre edinirler.
Sizin itibarınızdan kendilerine bir alan açarlar.
Sizin iyi niyetinizi kendi çıkarlarına dönüştürürler.
Ve bir gün siz onların gerçek yüzünü fark ettiğinizde, artık sarmaşık çoktan duvara yayılmıştır.

Fakat zehirli sarmaşığın bir özelliği vardır.
Tutunduğu yere zarar verir.
İşi bittiğinde de uzaklaşır.
Çünkü onun derdi bağ kurmak değildir.
Alan kaplamaktır.

Bu yazı 191 defa okunmuştur.